تبليغاتX
دل غمگین

دل غمگین

مهدی بیا

یا ابا صالح المهدی

به شکوه جوانه ها سوگند

به تب سبز دانه ها سوگند

که ز پا هیچ و هیچ ننشینم

تا شکوفای فجر را بینم

عاقبت آن سوار می آید

بی قراران قرار می آید

برای تعجیل در فرج آقا صلوات


 

نوشته شده توسط پریسا در پنجشنبه یازدهم بهمن 1386 ساعت 9:16 موضوع | لینک ثابت


باز باران

باز باران باترانه...

 

         مي خورد بر بام خانه

 

                          يادم آيد كربلا را دشت پر شور ونوا را

 

                                                                    گردش يك ظهر غمگين

 

                         گرم و خونين...

 

                                                 لرزش طفلا ن نالان زير تيغ و نيزه ها را

 

 بازباران…

 

            با صداي گريه هاي كودكانه

 

                                                 از فراز گونه هاي زرد وعطشان

 

                                 با گهرهاي فراوان

 

مي چكد از چشم طفلان پريشان

 

                                 پشت نخلستان نشسته

 

                                                       رود پر پيچ وخمي در حسرت لبهاي ساقي

 

 چشم در چشمان هم آرام وسنگين

 

                               مي چكد آهسته از چشمان سقا برلب اين رود پيچان

 

 باز باران با ترانه

 

 آيد از چشمان مردي خسته جان

 

                                    هيهات بر لب از عطش در تاب و در تب

 

                   نرم نرمك مي چكد اين قطر ه ها روي لب

 

شش ماهه طفلي رو به پايان

 

                               مرد محزون دست پر خون

 

                            مي فشاند از گلوي نازك شش ماهه بر لب هاي خشك آسمان

 

باچشم گريان

 

باز باران…

 

            باز هم اينجا عطش آتش شراره

 

                                           جسمها افتاده بي سر پاره پاره

 

                                      مي چكد از گوشها باران خون و كودكان بي گوشواره

 

 شعله در دامان و در پا مي خلد خار مغيلان

 

                                           وندرين تفتيده دشت وسينه ها برپاست طوفان

 

 دستها آماده شلاق وسيلي

 

                         چهره ها از بارش شلاقها گرديده نيلي

 

 وندرين صحراي سوزان مي دود طفلي سه ساله

 

                                                     پر زناله

 

                                                               پاي خسته دلشكسته

 

 روبرو بر نيزه ها خورشيد تابان

 

                             مي چكد از نوك سرخ نيزه ها برخاك سوزان

 

 باز باران…

 

           قطره ...قطره...

 

                             مي چكد از چوب محمل

 

                                                        خاكهاي چادر زينب به آرامي شود گل

 

 مي رود اين كاروان منزل به منزل

 

                                      مي شود از هر طرف اين كاروان هم سنگ باران

 

                                   آري آري باز سنگ و باز باران

 

تا نگيرد شعله ها دردل زبانه

 

                                تانگيرد دامن طفلان محزون را نشانه

 

                                                  تانبيند كودكي لب تشنه اينجا اشك ساقي

 

 بر فراز خيمه…

 

                برگونه ها…

 

                             بر مشك ساقي…

 

                                      كاش مي باريد باران…

 


 

نوشته شده توسط پریسا در پنجشنبه یازدهم بهمن 1386 ساعت 8:58 موضوع | لینک ثابت


علی مولای درویشان

 

یــــــــــــــــا مـــــــــــــولا علـــــــــــــــــی

  ز لیلی من شنیدم یا علی       گفت                           به مجنون چو رسیدم یا علی     گفت

مگر این واری دارالجنون     است                           که هر دیوانه دیدم یا علی        گفت

نسیمی غنچه ای را باز      میکرد                            به کوش غنچه کم کم یا علی    گفت

چمن با ریزش باران         رحمت                           دعایی کرد او هم یا علی        گفت

یقین      پروردگار           آفرینش                           به موجودات عالم یا علی       گفت

دلا باید هر دم یا علی           گفت                            نه هر دم بل دمادم یا علی      گفت

به صدق دل همیشه یاد او       کرد                            به هر پیچ و به هر خم یا علی گفت

یقین سری است در دلهای      مردم                            به هر شادی و به غم یا علی  گفت

نزول وحی چون نبود          سبحان                          ملک در اولین دم یا علی      گفت

دمی که روح بر آدم            دمیدند                           زجا بر خاست و آدم یا علی  گفت

رسول ا...شنید از پرده          غیبت                           ندایی آمد آن هم یا علی       گفت

چون شد یونس اسیر بطن        ماهی                           توسل جست و هر دم یا علی گفت

عصا در دست موسی اژدها     گشت                           کلیم آنجا مسلم یا علی         گفت 

علی در کعبه بر دوش            پیغمبر                          قدم بنهاد اول یا علی          گفت

چو نوح از موج طوفان امینی خواست                          توکل کرد و هر دم یا علی    گفت

کجا کی زنده می شد جان         مرده                           یقین عیسی بن مریم یا علی   گفت

به فرقش کی اثر کرد میکرد  شمشسر                           یقینآ ابن ملجم یا علی          گفت

کجا کی کنده میشد درب            خیبر                          یقین مولا علی هم یا علی     گفت


 

نوشته شده توسط پریسا در سه شنبه بیست و نهم آبان 1386 ساعت 8:17 موضوع | لینک ثابت


توکلت علی الله

                                   


 

نوشته شده توسط پریسا در جمعه بیستم مهر 1386 ساعت 18:49 موضوع | لینک ثابت


شاید آنروز که سهراب نوشت ((تا شقایق هست زندگی باید کرد))

 خبری از دل پر درد گل یاس نداشت باید اینجور نوشت هر گلی هم

باشی چه شقایق چه گل میخک ویاس ((زندگی اجباریست)).


 

نوشته شده توسط پریسا در چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386 ساعت 9:16 موضوع | لینک ثابت


 

در کوی نیک نامان ما را گذر ندادند

                                 گر تو نمی پسندی تغییر ده قضا را


 

نوشته شده توسط پریسا در پنجشنبه چهارم مرداد 1386 ساعت 17:28 موضوع | لینک ثابت


قوی باش

                              

از عشق بگو

 اللهم عجل لولیک الفرج

 

 

 

                                    


 

نوشته شده توسط پریسا در چهارشنبه سیزدهم تیر 1386 ساعت 11:57 موضوع | لینک ثابت


خانه عشق کجاست

 

خانه عشق كجاست؟

اندراين چشم سياه

يا دراين شاخه ياس

كه تراود به تن باغچه ها

خانه عشق كجاست؟

زير ارامش اب

يا دران كابوسي

كه بيايد در خواب

خانه عشق كجاست؟

به گمانم درياست

كه دران مرواريد

ازپس شيشه سنگي پيداست

عشق درقلب من است

همچو يك تنگ بلور مي درخشد زمحبت به وفور

روشني بخش دل تيره من گشت چو نور... 

ببين چه عاشقانه توي اون بركه خونه دارن به اين مي گن خونه عشق 

 

 


 

نوشته شده توسط پریسا در پنجشنبه هفتم تیر 1386 ساعت 17:2 موضوع | لینک ثابت


 

 وقتی دهکده ای می سوزدهمه دودش را می بینند

اماوقتی قلبی می سوزد کسی حتی شعله اش را نمی بیند .

 

گر نيايي تا قيامت انتظارت مي كشم

منت عشق از نگاه پر شرارت مي كشم

نازچندين ساله از چشم زیبایت مي كشم

 تا نفس باقيست اينجا انتظارت مي كشم.

 

آموختم که گاهی اوقات همه ی اون چیزی که انسان نیاز دارد ،

 دستی برای گرفتن و قلبی برای درک شدن است .

 

نمي خوام بگم قدر 1 دنيا دوست دارم چون دنيا 1روز تموم مي شه

 نمي خوام بگم سياهي چشات مثل شب پر ستاره است چون شب هم بالاخره تموم مي شه

 نمي خوام بگم دوست دارم چون دوست ندارم بلكه عاشقتم .

 يك شب از من پرسيدي مرا دوست داري يا زندگي ات را؟

 گفتم زندگي ام را ! قهر كردي ورفتي ولي ندانستي تو تمام زندگي ام هستي.

   

وقتی گفتم دوستت دارم

گفتی چی ...؟ بلند تر ... نمی شنوم .

حالا که میگم ازت متنفرم

میگی خب بابا . حالا چرا داد می زنی ؟

   

اگه می تونستم توی دنیا یه چیز دیگه باشم می خواستم اشک تو باشم

 که تو چشمات متولد بشم روی گونه هات زندگی کنم و روی لبانت بمیرم.

  

همیشه فکر کن توی یه دنیای شیشه ای زندگی می کنی

پس تا می توانی به طرف کسی سنگ پرتاب نکن چون اولین چیزی که می شکنه دنیای خودته .

 


 

نوشته شده توسط پریسا در چهارشنبه ششم تیر 1386 ساعت 18:22 موضوع | لینک ثابت


.........

  می دونی بازی روزگار چیه اینه که یکی چشم بزاره و یکی بره قایم بشه

 

بعد اونی که چشم گذاشت بره و یه نفر دیگه رو پیدا کنه

 

 

 

 

 

 

 

 


 

نوشته شده توسط پریسا در چهارشنبه ششم تیر 1386 ساعت 11:52 موضوع | لینک ثابت